Work of students

In een wereld die voortdurend verandert moet een ontwerper zich steeds weer kunnen verhouden tot nieuwe vragen. Het is niet genoeg een mooi product of ruimte te ontwerpen die iets zegt over vandaag. Vandaag is immers snel achterhaald. Met die snelheid van veranderingen moet de ontwerper op zoek gaan naar de grenzen van het bekende omdat het onbekende zich snel voordoet. Deze nieuwe werkelijkheid vraagt om een andere ontwerper dan voorheen: werkend vanuit een onderzoekende en open houding.

IN_architecture stimuleert studenten daarom op zoek te gaan naar de grenzen van zichzelf en de grenzen van het vakgebied.

De studenten van de AD doen dit door gezamenlijk een thema te onderzoeken waarna ze individueel een conceptueel interieurontwerp in een bestaand gebouw ontwerpen.

De studenten van de BA formuleren hun eigen afstudeeropgave met als doel vooruit te lopen op de vragen van morgen. Niet primair om vernieuwend te zijn maar te reageren op een nieuwe werkelijkheid.

FInals 2017 AD

Janine Schilperoord

Janine Schilperoord

'Dieu a créé le monde a l'exception de la Hollande qui est l'ouvre des Hollandais.'•

Nederland als designland heeft de historie en het vermogen om geordende ruimtelijke landschappen te creëren. Efficiëntie in waterschap en de inrichting van het landschap worden wereldwijd geroemd en zijn voor velen een reden om ons land te bezoeken. Mijn concept van de ruimte is een interpretatie van deze eigenschappen, met Baarn als centraal vertrekpunt. Een nieuw grid in het gebouw vormt een weerspiegeling van deze cultuur en creëert nieuwsgierigheid naar Nederland.

• ‘God schiep de aarde, maar Nederlanders hebben Nederland geschapen.’ - (Frans gezegde.)

Yasmin van den Brink

Yasmin van den Brink

In Baarn ligt het gemiddelde levenstempo laag. De komst van toeristen kan zorgen voor een versnelling van dit tempo, dit in tegenstelling tot Amsterdam waar de toeristen juist een remmende werking hebben op de bewoners.

In mijn pand wil ik deze twee snelheden samen brengen. De Baarnaar zal geprikkeld worden en de toerist op zijn beurt afgeremd. Op het moment dat deze twee snelheden samen komen ontstaat er ruimte voor contact.

De routing in het pand is erop gericht dat welke weg en welk tempo je ook kiest, je altijd andere routes met andere tempo’s kruist. Deze kruising zorgt ervoor dat de verschillende snelheden elkaar beïnvloeden. De slaapobjecten kunnen worden afgeschermd door middel van bewegende lamellen. Hierdoor is zichtbaar of er iemand in verblijft of dat de ruimte vrij is. Afhankelijk van je passerende snelheid is er veel of weinig zicht in de verblijfsruimte en naar buiten.

Isa Bergboer

Isa Bergboer

Op sociale media wordt voortdurend de wereld getoond en daardoor de reislust aangewakkerd: reizigers op de top van een berg, nieuwe ontmoetingen tussen culturen, het ophemelen van lokale gerechten. Mijn concept biedt een mogelijkheid voor de budgetbewuste reiziger die een slaapplek zoekt in ruil voor werk. De lokale middenstand en de nieuwsgierige reiziger profiteren zo van elkaar. Een leegstaand pand in Baarn wordt gevuld met slaapunits waarvan de vormgeving is gebaseerd op de verschillende houdingen tijdens de slaap. Daarnaast is een hypnogram het uitgangspunt van het ontwerp. Dit is een grafische curve die de slaapfase weergeeft. Het is de leidraad door het pand en geeft een onbewuste waarneming aan de bezoeker mee.

Ynske Leenders

Ynske Leenders

De duurzame reiziger

Paleis Soestdijk krijgt een herbestemming. Het is de intentie het geheel om te vormen tot een proeftuin voor een duurzame samenleving, waarbij de bezoeker het belang van biodiversiteit kan ervaren. De locatie in Baarn ligt op korte afstand van deze trekpleister en is een goede plek om deze bewuste reiziger een passende overnachting aan te bieden. Voor het concept heb ik me laten inspireren door de esthetiek van natuurlijke en organische groeiprocessen. Dit heb ik vertaald in een ruimtelijk ontwerp, waarbij de slaapplekken zich als een celdeling door het pand begeven. Een beleving waar men elkaar kan motiveren en inspireren in een duurzame omgeving.

Tamar Noeverman

Tamar Noeverman

Alles delen

Een transparante wereld

Zichtbaar en voelbaar

Observerend en nieuwsgierig

Spontaan op avontuur

Grenzen vervagen

In alle openheid

Ruimte delen

Aafke Rotterdam

Aafke Rotterdam

Er is een groeiende groep internationale studenten die Nederland uitkiest vanwege het hoge opleidingsniveau en culturele klimaat. In universiteitssteden is de woningnood onder studenten hoog. Een stad zoals Baarn kan deze woonvraag goed invullen door haar centrale ligging. Internationale studenten kunnen Baarn – ook wel ‘het groene graf’ genoemd – verjongen en vernieuwen.   Een oud kantoorpand zal dienen als woonhuis voor de studenten. Slapen, ontmoeten en studeren staan hier centraal. Door de begane grond ook open te stellen voor inwoners van Baarn bestaat de mogelijkheid om samen te eten of te verblijven in de ontmoetingsruimte. Ook kunnen lokale ondernemers gebruik maken van de werkplekken door hier te vergaderen of zelfstandig te werken. De vermenging van de twee contrasterende groepen zorgt voor een synthese: wederzijds begrip en dynamiek. 

Sureyya Savaş

Sureyya Savaş

De samenkomst van verschillend culturen. Dat is het doel van mijn afstudeerproject. Het gaat hierbij om een balans tussen de overeenkomsten van de verschillende culturen uit Europa, Azië, Arabië en Afrika. Waar overlappen de culturen elkaar en waarin verschillen zij het meest? Deze verschillende vragen worden door middel van mijn concept beantwoord en op een architectonische manier beantwoord.

Lynn in ’t Veld

Lynn in ’t Veld

Reizigers zijn vaak op zoek naar het persoonlijke verhaal achter de vakantiebestemming. Persoonlijke verhalen zeggen zoveel meer dan algemene feiten en leiden tot wederzijds begrip. Tegelijkertijd nemen reizigers hun eigen achtergrond mee. Op de locatie in Baarn wil ik verhalen samen laten komen. Inwoners van Baarn en reizigers kunnen deze uiten op elementen die samen een tentoonstelling vormen. Deze elementen kunnen ook gebruikt worden om slaap- en zitplekken te bouwen. Wereldwijde, persoonlijke verhalen worden verzameld en achtergelaten op deze plek.

Finals 2017 BA

Jaël Noordhof

Jaël Noordhof

Verlegging van aandacht

In ons leven zijn we constant aan het schakelen tussen al onze bezigheden. We doen nauwelijks een ding tegelijk en geven hier geen volledige aandacht aan. Dit zorgt voor onrust in ons hoofd, maar ook voor minder voldoening in ons werk en relaties. Aandachtig zijn is iets wat mij persoonlijk bezig houdt. In mijn jeugd werd alles met volle aandacht gedaan, van huisgemaakte wortelsoep tot het zingen van zelfgeschreven liedjes. Ik ben van mening dat we door meer aandacht te geven in ons leven meer voldoening ervaren. Daarnaast vraag ik mij af wat architectuur hierin zou kunnen betekenen. Een manier om een meer geaard persoon te zijn is door aandacht te geven aan je lichaam.  Ik heb onderzocht hoe ruimte hier een rol in kan spelen. Dit interesseert mij zo dat ik mijzelf de vraag heb gesteld: Hoe kan de aandacht in ons lichaam verplaatst worden door de ruimte om ons heen?

Mariska de Leeuw

Mariska de Leeuw

Filmtechnieken als handleiding voor de architect

Als we kijken naar een film hebben we niet het idee te kijken naar bewegend beeld, maar bevinden wij ons even in een virtuele wereld. Architectuur vormt juist afstand door het contrast tussen de onbeweeglijkheid van architectuur tegenover ons beweeglijke leven. Daarom kunnen architecten veel leren van film.   Montagetechnieken sturen de manier waarop jij de film ervaart. Hiermee ontstaat een overgangsruimte tussen filmshots, die net zo essentieel is voor de film als voor de architectuur. De betekenis voor film en architectuur wordt op verschillende manieren vanuit de negentien montagetechnieken doorgevoerd in het boek. Waarbij zelfs het omslaan van de pagina’s de betekenis van een specifieke montagetechniek kenbaar maakt.   Van hieruit zijn nieuwe ontwerpen gecreëerd op drie schaalniveaus: stad, interieur en meubel. De architect kan elementen uit de film halen en als middel gebruiken om mee te ontwerpen. Op deze manier sluit architectuur beter aan op de steeds virtueler wordende wereld.

Bas Bastiaansen

Bas Bastiaansen

Het modulaire huis

Naar mijn mening is het menselijke leven te georganiseerd, waardoor we blijven snakken naar een mate van vrijheid.

De vastgeroeste woningbouw, waar nog steeds gebouwd wordt vanuit vastgelegde regelgeving, zie ik als een groot probleem. Hier is een mogelijkheid tot verandering. Namelijk het bouwen in kleinere, massaal geproduceerde en flexibele woningen, in te richten met modules. De mogelijkheid tot flexibiliteit biedt de verlangde vrijheid.

Flexibiliteit bestaat uit een vast gegeven, waarbinnen men oneindig kan variëren. Mijn ontwerp biedt mensen de vrijheid om hun eigen woning samen te stellen. Doordat de hedendaagse mens vaker buiten de deur verblijft, en er meer verschillende gezinssamenstellingen bestaan, is de flexibele woning een krachtige en aanpasbare oplossing. De woning is gebaseerd op een vast negen-grid, waarbinnen woonmodules geplaatst kunnen worden, zodat een verscheidenheid aan samenstellingen ontstaat.

Jacqueline Bardelmeijer

Jacqueline Bardelmeijer

Designerbaby’s, robots en kunstmatige intelligentie, begrippen die zich soms voordoen als fictie, maar niets is minder waar. De tijd waarin de nieuwe technologieën zich binnen onze maatschappij zullen voegen is nabij. Een gevolg is dat onze omgeving hoe wij hem nu kennen zal gaan veranderen en ook constant in verandering zal blijven. Hierdoor zullen de dingen niet meer ‘zijn’, maar constant iets nieuws ‘worden’. Technologie fascineert mij als persoon maar ook als ontwerper, want als plekken vloeibaar aanvoelen, op welke manier kunnen wij dan nog zekerheid hebben in onze omgeving? Mijn eindwerk bestaat uit fragmenten van een woning waarin spiegels een vloeibare ruimte simuleren. De perceptie van de ruimte is niet te omschrijven en de grenzen zijn niet aan te duiden. Het enige waar wij nog zekerheid uit kunnen halen is de reflectie van het eigen fysiek, de huid.

Amanda de Jong

Amanda de Jong

Tijdens mijn werk in de zorg kwam ik veel in contact met verschillende culturen, wat mij nog meer liet beseffen dat het zonde is dat er nog steeds een kloof aanwezig is tussen verschillende culturen in Nederland. Deze kloof heb ik in kaart gebracht in mijn eigen woonplaats in Alkmaar. Twee wijken die veel van elkaar verschillen staan hier tegenover elkaar. Ze worden geschakeld door het winkelcentrum, maar er is verder geen initiatief om de voelbare kloof te vervagen.

Ik wil hier invloed op uitoefenen middels een cultureel centrum waar sturende zichtlijnen en looproutes ervoor zorgen dat de bewoners van de verschillende wijken niet meer in een lijn langs elkaar zullen bewegen. Er wordt continu een stroom van nieuwsgierigheid gewekt en men zal elkaar steeds vaker tegenkomen. Een begin van groeiende tolerantie naar elkaar toe ontstaat door anderen niet meer te zien en te beoordelen als groep maar als individu.

Jesse Bosscher

Jesse Bosscher

Sky and Sand

Stedelijke restruimte is een veranderlijk maar blijvend fenomeen en zou als een beschaafde wildernis kunnen worden beschouwd. Stedelijke restruimte manifesteert zich doorgaans als een archipel binnen het stedelijk weefsel. Mijn ontwerp is erop gericht om de zichtbaarheid van deze plekken te vergroten, dit vanuit de veronderstelling dat dergelijke plekken ademruimte verschaffen ten opzichte van de efficiënte stad.Tegelijkertijd is mijn ontwerp niet zozeer een statement, maar eerder een reactie. Mijn ontwerp zal komen te staan op de grens van de stad en die van de restruimte. Dit omdat wanneer het ontwerp in de restruimte is geplaatst, de restruimte geen restruimte meer is, maar een ‘regulier’ onderdeel van de stad is geworden. Door het op de grens te plaatsen blijft de restruimte gehandhaafd, en is er tegelijkertijd een bepaald soort spanningsveld. Ook is het ontwerp erop gericht om de 'argeloze' voorbijganger te wijzen op de bijzondere kwaliteiten van een dergelijke plek.

Derrin van de Wetering

Derrin van de Wetering

Seating in motion

Iedereen leeft in een omgeving gevuld met gebruiksvoorwerpen, vormgegeven door een ander. Door deze voorwerpen te hanteren treden we in de voetsporen van de ontwerper, omdat hij heeft bepaald op welke manier we van onze bezittingen gebruik moeten maken. We volgen zodoende een uitgestippeld pad, zonder erbij stil te staan hoe we het pad zouden bewandelen als wij dit zelf zouden bedenken.

Om het belang van eigenheid in gebruik te benadrukken, pleit ik voor een algemene vormentaal, waarin definitief gebruik niet bestaat. Een taal die ons stimuleert om individualiteit en personaliteit te ontdekken in de omgang met een object. ‘Seating in motion’ is een ontwerp waaraan deze visie ten grondslag ligt. Door non-descripte vormgeving stuurt het niemand in een vooraf bepaalde richting. Omdat de gedaante van het object in beweging is, blijft het de bezoeker uitdagen om bij elke ontmoeting opnieuw zijn plaats te vinden.

Jolanda Oudshoorn

Jolanda Oudshoorn

Een nieuw kantoorconcept dat de kans op een burn-out verkleint

Als mens zijn wij kwetsbaar in de prestatiesamenleving waarin wij leven. Ik vind het als ontwerper belangrijk om rekening te houden met de persoonlijke beleving van het individu. Met dit kantoorconcept zorg ik ervoor dat de kans op een burn-out kleiner wordt. Het werk is immers steeds vaker hoofdzaak en je bent eigenlijk nooit klaar. Uit onderzoek is gebleken dat een eigen plek waar men wel privacy maar geen afleiding ervaart, essentieel is om de kans op een burn-out te verkleinen. Ook is het van belang om een langere route te creëren, waardoor men automatisch meer beweegt. Er zijn verscheidene tussenruimtes ontwikkeld om van de ene naar de andere ruimte te lopen. Het belang van zo’n tussenruimte is namelijk de tijd die je hebt om je op een gesprek voor te bereiden, maar ook om het af te sluiten. Je kunt op die manier je werk achter je laten voordat je naar huis gaat.

Anne Spoor

Anne Spoor

'Dialoogbank' - Individu binnen het collectief

De tegenstelling tussen ‘individu’ en ‘collectief’ is iets wat mij al jaren inspireert als onderzoeker en ontwerper. Ik streef er altijd naar iets te ontwerpen wat individuen een plek biedt binnen een groter geheel. Dit bereik ik in sommige gevallen door bijvoorbeeld een duidelijk (voelbare en zichtbare) grens tussen ‘individu’ en ‘collectief’ te creëren, of door jusit een (onmerkbare) overgang vorm te geven.   Tijdens mijn studie ben ik mij steeds meer gaan interesseren in het (willen) oplossen van maatschappelijke probleemsituaties door middel van ruimtelijke ontwerpen. Vanuit theoretisch en praktisch onderzoek creëer ik ontwerpen die de gebruikers handelingen aanreiken die hen bewust kunnen maken van hun eigen individualiteit/collectiviteit en hen sturen in hun gedrag en/of denkwijze.

Voor mijn afstudeerproject richt ik mij op pestgedrag onder middelbare scholieren. Ik heb een meubel ontworpen gebaseerd op groepsgedrag onder pubers. Door in te spelen op tussenruimtes en ooghoogtes ontstaan er plekken voor buitenstaanders in de groep.

Debbie Lambrechts

Debbie Lambrechts

De Versfabriek

Verse producten zijn de toekomst! Tegenwoordig staan we met het bereiden van ons eten vrij ver af van de verse producten van het land. Onze keuken draait meer en meer om snelheid en het direct koken van ons voedsel. Wat als we weer meer stil staan bij ons voedsel en waar het vandaan komt? Los van technologie en dichtbij het land. Verse voeding draait meer om het bewaren, bewerken en bewaren van je producten. Om dit te bereiken heb ik een nieuwe keuken ontworpen. Op een duurzame en overzichtelijke manier worden de producten net als op het land bewaard. Je ziet producten groeien, je kunt de producten bewerken voor gebruik en terugplaatsen om door te groeien. Afgesneden groentes krijgen zo nog een kans om door te groeien en opnieuw gegeten te worden. Verse producten als middelpunt in onze keuken en onze maaltijd.

Joyce Zwierink

Joyce Zwierink

Eigenheid in nabijheid

Een huis wordt pas een thuis door de aanwezigheid van de bewoner. Helaas wordt sociale woningbouw, nog altijd gedomineerd door ‘harde’ gegevens als aantallen, vierkante meters en functie. De bewoners zijn hierbinnen niets meer dan een getal. Hierdoor ontstaat er een breuk tussen de eigenheid van het individu en zijn woning.

Mijn onderzoek is gericht op het vervagen van de afstand tussen de bewoner en zijn omgeving. Door als ontwerper te participeren met bewoners ontstaat er betrokkenheid, wederzijds begrip en sociale cohesie, omdat je met elkaar in contact komt, elkaar aanhoort en daardoor elkaar leert begrijpen. Dit onderzoek heb ik gebruikt om tot een nieuwe aanpak te komen voor sociale woningbouw. Deze geeft in tegenstelling tot de vaste en statische opbouw van sociale woningbouw nu, de mogelijkheid om als bewoner haar omgeving in bezit te nemen en aan te passen aan haar behoeften.

Rianne Noorlander

Rianne Noorlander

Cyclisch wonen, leven met de seizoenen

Een veranderlijk leven, wisselende seizoenen en wij als mens die daarin leven. Vroeger leefde we veel meer met de natuur mee, met de energie daarvan. Uit onderzoek blijkt dat het goed is voor de mens om dit terug te pakken en weer meer te leven volgens de cycli van de seizoenen. Maar hoe kunnen we de seizoenen ervaren binnen de beperkingen van een appartement? Daarvoor moet de volledige plattegrond van het appartement te wijzigen zijn. Immers in de winter wil je bijvoorbeeld meer dat knusse, compacte en warme interieur terwijl je in de zomer meer geniet van openheid, ruimte en contact met buiten. Ik heb een woning ontworpen waarbij dit kan, die je mee kunt laten bewegen en waarmee je weer meer met de seizoenen meeleeft. In de zomer veel contact met buiten en in de winter terugtrekken in een warme kern.

Janien Pelgrum

Janien Pelgrum

‘Zij en haar borst’ - Van verhaal naar product

Ontwerpen puur voor de esthetiek is niet aan mij besteed. Ik wil iets kunnen betekenen. Dit in combinatie met mijn fascinatie voor ‘het vrouw zijn’, heeft ertoe geleid dat ik ben gaan ontwerpen voor vrouwen die geconfronteerd worden met borstkanker. Hoe kan ik als ontwerper van toegevoegde waarde zijn in dit proces?

Ontmoetingen met een groep getroffen vrouwen hebben mij doen inleven in de belevingswereld van deze vrouwen. Ik ben op zoek gegaan naar gemeenschappelijke ervaringen aan de hand van inspirerende brainstormsessies. Het resultaat: diverse ideeën, die ik als ontwerper heb vertaald naar concrete producten en inspirerende concepten. Hieruit is een serie ontstaan, variërend van protheselingerie voor de jonge vrouw tot een ritueel die helpt bij het verwerkingsproces.

Finals 2016 AD

Rene Bekkers

Rene Bekkers

Jali

Nederlandse meubelmakers en Afghaanse houtsnijders kunnen hier wonen en werken. Houtsnijkunst uit Afghanistan –‘Jali woodwork’- wordt gekenmerkt door fijne geometrische patronen. In de islamitische cultuur hebben deze vormen meer dan een decoratieve functie. Zo staat het vierkant voor stabiliteit, de zeshoek voor voltooiing en de driehoek voor harmonie. Deze drie basisvormen heb ik als uitgangspunt gehanteerd. Door vervolgens gebruik te maken van uitschuifbare elementen ontstaat er een dynamisch patroon dat samenwerking en harmonie stimuleert.

Eline Brinkmann

Eline Brinkmann

Create new dreams and rediscover lost ones

Het ontwerp dat ik heb gemaakt voor het pand aan de Thorbeckegracht 81 in Zwolle biedt bewoners en bezoekers ruimte om te dromen en de mogelijkheden deze te verwezenlijken. De bewoners bestaan uit twee groepen: vluchtelingen die een deel van hun dromen hebben moeten achterlaten en naar Nederland zijn gekomen om een nieuwe toekomst op te bouwen, en Nederlandse jongeren, eveneens begonnen aan een nieuwe levensfase. Beide groepen creëren nieuwe dromen voor de toekomst: privé dromen –liefde, geluk en gezondheid- en loopbaandromen –educatie, baan en succes-. Men ontwikkelt zich van binnenuit naar buiten toe, letterlijk en figuurlijk. In het pand wordt gewoond en gewerkt aan deze toekomstperspectieven. Het middenpad staat symbool voor de immateriële, hoopvolle wereld. Onderdelen als werken en studeren zijn van hieruit te benaderen.

Veerle Elshof

Veerle Elshof

Thuiskomen

Tijdens mijn stage heb ik voor het eerst ervaren hoe het is om op mezelf te wonen. Vanuit deze ervaring ontwikkelde ik een nieuw “thuis” voor asielzoekers en vluchtelingen die in de Nederlandse cultuur terecht zijn gekomen, ver weg van vrienden en familie. Ze hebben een gevoel van onzekerheid, maar ook van nieuwsgierigheid. De Amerikaanse antropoloog Edward T. Hall (1914-2009) deed onderzoek naar ‘social cohesion’: de mate waarin mensen zich tot elkaar verhouden. Hij omschrijft vier zones: de intieme zone (ca. 0-45 cm), de persoonlijke zone (ca. 45-120 cm), de sociale zone (ca. 120-360 cm) en de publieke zone (ca. 360 cm of meer). Ik gebruikte deze vier zones voor mijn ontwerp in het monumentale pand en ik ontwikkelde twee elementaire woonunits: een unit voor jonge Nederlanders en een unit voor jonge asielzoekers. De wooneenheden zijn op basis van de verschillende zones zodanig in lagen ontworpen, dat iedere bewoner zelf kan bepalen in hoeverre hij zich openstelt, sociale contacten zoekt of zich in de kern van de eigen woonunit terugtrekt. Door het materiaalgebruik (transparant, semi-transparant of gesloten) en met lichtzones heb ik het ruimtelijk concept versterkt en ontstaat er een interessant ruimtelijk thuisgevoel.

Lauren Voorthuijsen

Lauren Voorthuijsen

Refugee in residence

In het pand aan de Thorbeckegracht in Zwolle creëerde ik een podium voor vluchtelingen dat hen een gelijkwaardige stem biedt, bijvoorbeeld om een discussie te openen over hun persoonlijke verhalen en perspectieven. Dit nieuw ontworpen podium – dat zich tussen het bestaande historische pand en het nieuwe gedeelte wringt – staat voor “samenkomen”. Het staat symbool voor de verbinding tussen een asielzoeker en de samenleving. Ik ontwierp vier woonunits in het bestaande pand, waar jonge asielzoekers zich tijdelijk kunnen vestigen. De units bieden een leefomgeving voor het delen van persoonlijke verhalen en ervaringen. Veel ruimtes die ik heb ontworpen verwijzen naar vrijheid. Zo is er een contemplatieve sculpturale ruimte die symbool staat voor “hoop", een open landschappelijke ruimte voor “ademhalen” en op de zolder is een plek voor “dromen”. Dit zijn behoeftes die iedereen deelt. Niemand is hierin uniek. De verschillende ruimtes zijn in het bestaande pand over meerdere niveaus verdeeld en vormen zo een driedimensionale routing en beleving.

Karin Jørgensen

Karin Jørgensen

Eetcultuur

Voor een groot aantal vluchtelingen is het van belang om nieuwe sociale contacten op te bouwen met de lokale bevolking. Voor een groot aantal senioren is het van belang niet in een sociaal isolement terecht te komen. In mijn ontwerp komt dit bij elkaar door samen te koken en te eten. Een sculpturaal object met verschillende niveaus beweegt door de ruimte en vormt de verbinding tussen de ontwortelde asielzoekers en de gewortelde Nederlanders. De functies koken, eten, communiceren, werken, ontmoeten en leren zijn verbonden aan dit sculpturaal ontworpen object.

Jaimy Langejans

Jaimy Langejans

De leidraad

Tegengesteld aan het westen bestaat de textielindustrie in Afghanistan vooral uit familiebedrijven. Deze gaan vaak generaties terug. Om deze keten niet te doorbreken wil ik gevluchte Afghaanse families de mogelijkheid bieden hun traditie hier voort te zetten. Ook Nederlandse jonge designers wordt hier tijdelijke woon-werk ateliers geboden. Zo ontstaat er symbiose tussen de twee werelden: ambacht en design.

Evelien van der Ven

Evelien van der Ven

Het Groeihuis

Het onderdrukkende regime in Eritrea is voor veel jonge mensen reden om hun land te ontvluchten. Vanaf 2014 is er een sterke groei van het aantal Eritrese vluchtelingen in Nederland. Door moeizame integratie en blijvende angst voor het regime in Eritrea blijven veel vluchtelingen stilstaan in hun persoonlijke ontwikkeling.

Met dit ontwerp bied ik 6 Eritrese vluchtelingen een plek voor groei. Groei in de letterlijke zin: het verbouwen van kruiden en gewassen. Figuurlijke groei kan ontstaan door de inwoners hun trots en persoonlijke waarden te laten herontdekken.

Tim Zomer

Tim Zomer

Integreren in jezelf

Mijn ontwerp is een plek voor LHBT-ers: vluchtelingen die lesbisch, homo-, biseksueel of transgender zijn. Een groep jongeren die de banden met thuis voorgoed heeft moeten doorsnijden en waarvoor terugkeer op termijn is uitgesloten.

Om zichzelf te kunnen zijn of worden is een veilige thuishaven van levensbelang. De woonunits in mijn ontwerp zijn voor de nieuwkomers fungeren als nesten. Door werkervaring op te doen in de koffiebar en kapsalon en door met ervaren lotgenoten samen te leven kunnen ze langzaam maar zeker hun vleugels uitslaan, waarna het mogelijk wordt om door te stromen naar de grotere wooneenheden op de verdieping van het monumentale pand.

Else Harmsen

Else Harmsen

Expression through art

Kunst is communiceren op een non-verbale manier. De taalbarriere vormt een groot struikelblok bij integratie van vluchtelingen. Kunstenaars - gevlucht of niet – kunnen in mijn centrum hun gevoelens uiten. Ieders mening, of die nou kritisch, positief, of misschien agressief is, kan via kunst vertaald worden en daardoor beter begrepen. Voor het pand heb ik een structuur ontworpen waarbinnen de kunstenaars een plek kunnen kiezen. Hun positie bepaalt in welke mate zij zich open willen stellen. Zo kan iemand er voor kiezen zich af te zonderen of juist hun ateliers met elkaar te verbinden.

Finals 2016 BA

Femke de Vente

Femke de Vente

De Woonmodule

De vaatwasser piept en de wasmachine stuurt een bericht zodra de was klaar is. We leven in een tijd met meer technologie. Deze technologie krijgt meer belang en verlicht onze dagelijkse taken. Wat niet moet gebeuren is dat de technologie opdrachten gaat geven aan mensen en daardoor centraal komt te staan in een ontwerp. Ik spreek mijn angst hierover uit. Daarom ben ik op zoek gegaan naar de kern van het wonen. Een verkenning naar dat wat wij als mens nodig hebben voor slapen, baden, werken en koken. Is het mogelijk om als mens deze dagelijkse handelingen te verrichten op een manier waarmee wij ook meer uit onszelf halen? Mijn ontwerp bestaat uit een serie meubels die het bestaande meubilair kunnen vervangen, maar die ook in staat zijn om een leegstaand pand te laten functioneren als woning. In dit ontwerp staat de mens centraal: de mens en zijn handelingen.

Roy Groothuis

Roy Groothuis

Ondersteunend basisschool meubilair

Het huidige basisschool meubilair biedt naast een plek maar weinig extra’s tijdens de les. Ik wil het meubilair meer actief betrekken bij de lessen en in het gebruik door de kinderen. Het is belangrijk dat de meubelen ondanks de nieuwe taak niet hun bruikbaarheid verliezen. Ze moeten de taak als schoolmeubilair nog steeds goed kunnen vervullen en de kinderen een plek geven om te zitten, ruimte bieden om op te bergen en een functionele werkplek zijn. Waar zit de pedagogische meerwaarde dan in zul je je afvragen? Door de meubelen in te laten spelen op de behoeftes van de kinderen, zoals bijvoorbeeld meer bewegingsvrijheid, hulp bieden bij contact en samenwerking tijdens de les en het kennis laten maken met een nieuwe omgeving wordt de taak van het meubilair breder dan dat hij nu is. Zo kan het ondersteuning bieden tijdens de les aan zowel de leerlingen als de leerkracht zodat de kinderen er zelfstandig of in groepsverband gebruik van kunnen maken.

Ilja van Vliet

Ilja van Vliet

De klas-poché, binnen de muur

Stel je voor: je zit op de basisschool en je moet altijd broodjes eten aan de tafel waaraan je ook les hebt. Je moet wachten tot het jouw beurt is om buiten te spelen. Het lokaal is saai en dient alleen om les te geven. Thuis lunchen kan niet meer. Een klaslokaal biedt tegenwoordig niet langer één lesmoment, het zijn er meer. Met de wand tussen het lokaal en de gang, kan de wisseling van deze momenten een betere invulling krijgen. De wand is een verlengstuk van het klaslokaal en vormt de verbinding tussen het lokaal en de gang. De wand biedt bovendien mogelijkheden om ruimte te creëren. Het draagt bij aan meerdere doelen, zoals het lekker wegkruipen voor meer concentratie, het in groepsverband werken of het als opbergplaats benutten. Het lokaal vormt met deze klas-poché een goede basis voor de hele schooldag, met een prettige werksfeer en ruimte voor ontspanning. Twee uitersten in één ruimte.

Falco Fröling

Falco Fröling

Micro-Studio

De Micro-Studio die ik heb ontworpen, is een zelfstandig object, dat gebruikt kan worden bij het onderzoeken op locatie. Dit is ontstaan in het verlengde van mijn scriptie over de Genius Loci, de geest van de plek, die staat voor mij voor het karakter van de plek. Een unieke samenstelling van zichtlijnen, materialen, kleuren, en al dat wat die plek bijzonder maakt. Alle karaktereigenschappen die je op de plek vast legt en verzamelt, vormen een basis, van waaruit een ontwerp voor een gebouw in een omgeving of een interieur kan ontstaan. Ik denk dat dit een belangrijke waarde heeft voor de bewoner, wat doorgaans in de praktijk onder de tafel verdwijnt. De Micro-Studio maakt het mogelijk, het verblijf op de plek te verlengen, die plek kun je dan beter onderzoeken en meer mogelijke karaktereigenschappen ontdekken. Dit onderzoek levert de ontwerper op dat de identiteit van de plek meer zichtbaar wordt en gebruikt wordt in het ontwerp. Waardoor herkenning ontstaat.

Eline van Lohuizen

Eline van Lohuizen

Neighbourhub

Lopend door de wijk spreek ik mensen. Mensen die struiken snoeien, die fietsen, mensen die de hond uitlaten, een brief posten. Ik zie ze, maar ze lijken elkaar niet te zien. In deze wijk staat een leeg schoolgebouw. Toen het schoolgebouw nog in gebruik was, zagen deze mensen elkaar daar, kinderen speelden en ouders kletsten. Het was een ontmoetingsplaats voor de mensen uit de buurt. Nu is die plek leeg. De verlaten schoolgebouwen worden afgebroken en vervangen door woningbouw. Ik vind dat de plaats waar mensen elkaar zien en spreken voor iedereen beschikbaar moet blijven. Ik ontwerp een paviljoen waar mensen uit de buurt elkaar kunnen tegenkomen, waar ze kunnen kletsen, zitten, spelen, eten en elkaar helpen. Een plek die niet voorschrijft hoe ze dat moeten doen, maar die de vrijheid geeft om dat zelf te bepalen. Een plek waar het Ik samenkomt met het Jij. Lopend door de wijk zie ik straks mensen die ook elkaar zien.

Ashley Hoekerd

Ashley Hoekerd

Kleiner wonen

Hoeveel ruimte heeft een mens minimaal nodig om te kunnen wonen? Onze woningen zijn steeds groter geworden, daarentegen neemt het gemiddeld aantal bewoners af. Dit resulteert in overbodige ruimte: de kamer waar nooit iemand komt, de stoel waar nooit iemand op zit, de lamp die nooit aanstaat of de kast met spullen waarvan we het bestaan niet eens meer weten.

De toenemende groep eenpersoonshuishoudens zou kunnen leven met minder spullen en minder ruimte. In een kleine woning ontstaat bovendien een directe lichamelijke ervaring doordat de mens dichtbij de ruimte staat. De werking van licht, schaduw, materiaal en textuur dragen hier aan bij.

Kleiner wonen wordt mogelijk door het verplaatsen van functies en objecten naar de collectieve ruimte. Spullen als een wasmachine, grasmaaier, ladder, tuinslang of boormachine worden gedeeld met meerdere bewoners. Daarnaast is er een grotere ruimte aanwezig voor bijvoorbeeld het vieren van een verjaardag. Dit versterkt de sociale interactie tussen de bewoners.

Anne Verheugd

Anne Verheugd

Grenzen en gevels

Toen ik een jaar of acht was bouwde ik graag hutten in de opening van een openstaande garagedeur. Lagen textiel en bergen wasknijpers vormden een fort in het te verdedigen grensgebied; de plek tussen mijn thuis en de buitenwereld. Via een geheime ingang bereikte ik een ladder – de uitkijktoren, vanwaar ik geroutineerd de wacht hield. Tot mijn grote vreugde ontdekte ik dat mijn tachtigjarige schoonvader er hetzelfde eigenaardige gedrag op nahield. Zijn focus ligt op het pleintje voor zijn woning en de mensen die het kruisen (de wulpse Française is favoriet) maar gelijktijdig is hij bezig met zijn eigen aanzicht. Zo is de rozentuin in perfecte conditie en prijkt er een godsdienstig boodschap op het raam, in de vorm van een sticker. In mijn scriptie en in mijn kast- en gevelontwerp ben ik op zoek naar die scheidslijn tussen het onbekende en het vertrouwelijke. Het gaat over controle en zicht maar ook over indirecte blootstelling en onverwachte communicatie; spieden en begluren, tonen en verbergen. ‘Wat is een grens?’ is daarin voor mij een actuele en brede vraag en die wij als ontwerpers zorgvuldig moeten behandelen.

Aninka Sempel

Aninka Sempel

Levendige straten

Aan inrichting van straten bestaat een grote variatie in Nederland. Van een volksbuurt in Arnhem tot aan wijken met villa's in 't Gooi. De Kapelstraat in Arnhem (wijk Klarendal) is een goed voorbeeld van de kille sfeer van een stedelijke omgeving. Bijna elk materiaal in de straat is hard en reageert niet of nauwelijks op zijn omgeving. Het is een straat van het minimale. Mensen leven minder prettig wanneer de woon- en leefomgeving niet aan de behoeften van de bewoners voldoet. Wanneer de geestelijke gezondheid van de stadsbewoners wordt vergeleken met die van mensen die wonen in een natuurlijke omgeving is er een verschil. Het verschil is dat stadsbewoners gemiddeld geestelijk ongezonder zijn. Hoe komt dat, vraag ik mij af. Schijnbaar is hetgeen wat om ons heen gebouwd wordt niet bevorderlijk voor onze gezondheid. Hoe kan de ruimtelijke vormgeving zorgen voor een beter welzijn van de stadsbewoner?

Cathelijn Donraadt

Cathelijn Donraadt

Boekspot 2.0, een huiselijke plaats

Het thema huiselijkheid staat centraal in mijn afstuderen. Dit is belangrijk omdat we leven in een wereld waar grootschaligheid de standaard is. Tegelijk streven we naar leven op kleine schaal, om onze leefomgeving persoonlijk te maken. Door huiselijkheid creëer je een omgeving waar mensen een persoonlijke band mee kunnen opbouwen.

Met huiselijkheid bedoel ik het herkennen van patronen van thuis in een andere omgeving. Deze patronen gaan over licht, zicht, geluid en ordening van functies. Daarnaast is het kunnen maken van keuzes belangrijk.

In de Boekspot 2.0 deel je jouw boeken met anderen. Door het delen van boeken en recensies komen mensen samen. Zo ontstaat een plaats waar men elkaar op een andere manier leert kennen. Met huiselijkheid is de Boekspot een persoonlijke en interactieve plaats geworden. Het gaat niet meer over ik en het boek, maar over ik en wat ik achterlaat voor een ander.

Imke van Halen

Imke van Halen

Ruimte voor Stilte

Wanneer je altijd maar opgaat in de drukte en het leven aan je voorbij laat razen, is er weinig tijd voor jezelf. Het is goed om een moment van rust te pakken, nu we leven in een cultuur van hard werken en het ‘onderste uit de kan willen halen’. Iedereen heeft de ruimte nodig om tot zichzelf te komen. Dit is in mijn ogen een van de belangrijkste dingen in het leven; een fundamentele behoefte. Ik heb een ʻruimte voor stilteʼ ontworpen die in openbare ruimtes geplaatst kan worden, om even weg te zijn van alles. Want, zodra je in een omgeving bent, maak je daar deel van uit en doet dit iets met je, of je dit nou leuk vindt of niet. Daar wil ik mensen een ontsnapping voor bieden: een mogelijkheid om je even terug te trekken en na te gaan waar jij voor staat. Wanneer je daarna weer in de openbare omgeving terugkomt, ben je je meer bewust van wat of wie je bent.

Dieuwertje Vogt

Dieuwertje Vogt

Reconnect

De grens tussen het onbekende van buiten en de veiligheid van binnen wordt vaak gedachteloos gepasseerd. Eigenlijk staan we hier nooit bij stil, maar het is een harde grens en tegelijkertijd een plek waar de potentie van verbinding in verborgen ligt. Dit gaat over de voordeur. Als ontwerper wil ik inspelen op zijn sluimerende mogelijkheden.

De stap naar contact heb ik verkleind en verwerkt in een nieuw ontwerp voor de voordeur. De elementen handeling, plek en comfort komen hier samen. Ze zijn het gevolg van eigen keuzen en bieden ruimte voor contact. Een contact dat fijn en veilig aanvoelt.

Een grens die een plek wordt en aanmoedigt tot een ontmoeting. De voordeur sluit niet alleen af, maar laat de buitenwereld ook (gecontroleerd) binnen. Het wordt een veilige plek waar mensen elkaar ontmoeten.

Esther Kroes

Zorg vanuit sociale relatie

Stel je nu eens voor, je vader bereikt de respectievelijke leeftijd van 80 jaar en heeft steeds meer hulp van anderen nodig. Tegenwoordig is er geen overheidsgeld gereserveerd om hem op te nemen in een verpleeg- of verzorgingstehuis. En nu? Zou jij wachten totdat hij valt, of zou je hem bij jou thuis opnemen door een tijdelijke mantelzorgwoning in je achtertuin te plaatsen?

Momenteel kun je een universele zorgwoning in je achtertuin plaatsen, dat lijkt op een bouwkeet. Deze woning is niet ontworpen voor de zorgverlener en patiënt.

Dit heeft mij geïnspireerd om een woonmodule te ontwerpen voor ouderen waarbij alles in het teken staat van woongemak en een esthetisch aanzicht. De module bestaat uit een slaap-, woon- & sanitair gedeelte. Deze kunnen op verschillende manieren naar wens gecombineerd worden.

De woonmodule is ingericht volgens mijn eigen filosofie, namelijk dat beperkte bewegingsvrijheid leidt tot langer zelfstandig wonen. Dit wordt bereikt door de bewoner een bewegingsruimte te geven van slechts één meter waarbij houvast gevonden kan worden in het interieur. Zo worden de zorgbehoevende en de zorgende beiden ontzorgd.

Maaike Besselink

Maaike Besselink

Bewust werken, de spelregels van

Spel.re.gel (de; m; meervoud: spelregels) Regel van een spel

Be.wust.zijn (het; o) Het beseffen en kenen van het bestaan van zichzelf

Door onderzoek te doen naar de ervaring van de kloktijd en deze om te zetten naar een positieve ervaring wil ik als interieurontwerper weer grip krijgen op de stijgende cijfers van psychische aandoeningen onder werknemers. Daarbij is het van belang op tijd te beginnen met volle aandacht en op tijd weer te stoppen. Een theorie die wordt beschreven in het boek van Wil Derkse: Een levensregel voor beginners. Vooral het beginnen van een taak en het tijdig stoppen van deze taak, zal ervoor zorgen dat we elke taak zorgvuldig en vol met aandacht kunnen voldoen en de psychische druk zal dalen.

Ik zie dat als een soort spel van werk en ontspanning, die elkaar, afzonderlijk opeenvolgen. De één bestaande uit een lichamelijke handeling, de ander bestaande uit een geestelijke handeling. Het persoonlijke blad dat hierbij de hoofdrol speelt, zal tijdens het spel mee veranderen met de taak.

Finals 2015 AD

Joris van Buul

Joris van Buul

Beauty is Experience

Ik ben voor mijn afstudeeropdracht geïnspireerd door de korte film ‘how the blind see beauty’. De gedachte dat ik zelf geen zicht meer zou hebben en alles zou aankomen op mijn andere zintuigen maakte me nieuwsgierig naar de beleef wereld van een blinde. In mijn opleiding werk ik veel vanuit zicht en esthetiek, maar dit keer wou ik daar niet meer op bouwen. In dit ontwerp zijn het de andere zintuigen die vormgeven.

Als je blind bent bestaat je leven voor het grootste gedeelte uit gevoelens. Ik wilde graag een plek maken die aansluit op blinden en slechtzienden, die als het ware een extensie van henzelf vormt. Uiteindelijk ben ik uitgegaan van drie parameters: tast, geluid en zicht. Zicht voor de (slecht)zienden die er ook wonen. Om positief in te haken op de zintuigen die ze wel, vaak extra goed, ontwikkeld hebben, heb ik een ruimte ontworpen waarin ik inspeel op deze zintuigen. De ruimte bestaat uit een patchwork van elementen die je begelei­den door de ruimte vanwege hun veelvormigheid en materiaalgebruik. Bepaalde elementen leiden je door ze te voelen. Andere elementen hebben als doel geluid te absorberen of juist te weerkaatsen. Ook het licht wordt verder de ruimte in gestuurd dan wel diffuus verstrooid.

Anouk Jansen Holleboom

Anouk Jansen Holleboom

Social media beheerst ons leven

Mensen leven constant tussen twee werelden. De waarde van communicatie verandert in onze huidige samenleving, ze creeërt een virtuele wereld. Mensen zijn online aanwezig in de ruimte, maar fysiek afwezig. Of mensen zijn fysiek aanwezig maar mentaal ergens anders. Het woonconcept is gebaseerd op rechtstreekse interactie, de face to face communicatie. Dit plan zorgt voor een herwaardering van de directe ‘analoge’ ontmoeting. Binnen het ontwerp wordt gespeeld met zichtassen, afstanden tot elkaar en de overgang van de meest intieme zone tot aan de publieke ruimte.

Joëlle Boers

Joëlle Boers

Individueel Samenwonen

Tijdens mijn onderzoek naar de kenmerken van Enschede kwam ik tot de ontdekking dat er een grote groep alleenstaanden woont. Groter dan het landelijk gemiddelde. Onze samenleving is vooral gericht op meerpersoonshuishoudens. Winkels verkopen voedsel in onhandig grote hoeveelheden en de woningbouw is veelal gericht op gezinnen. Voor alleenstaanden is vereenzaming een groeiend probleem. Met mijn ontwerp wil ik hier een antwoord op geven. In het concept Individueel Samenwonen wonen alleenstaanden in twee figuurlijke lagen. De schil van de oude ambachtsschool fungeert als gezamenlijke laag met daarbinnen de individuele woningen. De gedeelde ruimte maakt het mogelijk om gezamenlijk op te trekken. De individuele woning biedt niet alleen privacy maar opent ook de mogelijkheid om, bijvoorbeeld door het openen van de gevel, te participeren in het sociale deel. De mogelijkheid om collectieve en privé ruimte met elkaar te verbinden zorgt voor een dynamische verweving in gebruik en verschijningsvorm.

Jesse Bosscher

Jesse Bosscher

Het concept is gebaseerd op de tegenstelling tussen twee bevolkingsgroepen. Enerzijds zijn er de early adopters, zij die beschikken over de nieuwste technologieën en altijd online zijn. Anderzijds zijn er de bewuste afhakers, zij die waarde hechten aan het recht en het vermogen tot afsluiting. Beide groepen manifesteren zich in het interieur, waarbij het zichtbaar maken van de overgang tussen de digitale en de analoge ruimte mijn uitgangspunt is.

De gevels van de woningen bestaan uit panelen die naar eigen inzicht door de bewoner samengesteld kunnen worden. Hiervoor heb ik een grid ontwikkeld waarin de panelen kunnen worden geplaatst, waardoor het grid naast een functionele waarde ook een metaforische waarde krijgt. In deze botsing tussen culturen wil ik wrijving en interactie uitlokken, wat een belangrijke bijdrage levert aan het versterken van groepsdynamiek.

Iris Holtmaat

Iris Holtmaat

Archetype huis

Tijdens het onderzoek viel het mij op dat Enschede een stad is vol verschillende culturen. Mensen die er permanent wo­nen maar ook mensen die er tijdelijk verblijven vanwege universiteit of werk. Deze laatste groep bestaat vaak uit jonge buitenlandse ge­zinnen die op zoek zijn naar een plek die zij voor even hun thuis kunnen noemen. In dit ontwerp staan de kinderen centraal, zij zijn de bindende factor doordat ze onbekommerd in het leven staan. Spelende kinderen versoepelen en versnellen de contacten tussen ouders onderling waardoor er een hechte gemeenschap kan ontstaan. Voor een kind, ongeacht uit welke cultuur, is de archetypische woning herkenbaar en straalt ze betrouwbaarheid uit. De stereotype woning vormt de basis voor het ontwerp. Door ze op verschillende manieren te rangschikken en te koppelen ontstaat er een nieuwe “wijk” in het gebouw voor deze woongroep.

Gert van Dam

Gert van Dam

Een ontwerp voor mensen met autisme

De duidelijke bouwstructuur en het rechtlijnige stramien van de Oude Ambachtsschool in Enschede heb ik ge­combineerd met mijn persoonlijke ervaring in pleegzorg op het gebied van autisme. Wie zijn deze mensen? Wat doen zij wanneer ze de leeftijd hebben bereikt om het ouderlijk huis te verlaten en hoe kan interieurarchitectuur bijdragen aan een beter, zelfstandig, functioneren in de maatschappij?

Bij de herbestemming van het schoolgebouw heb ik een woonomgeving ontworpen voor jonge en oude mensen met autisme. Hierbij is gelet op de behoefte aan structuur, regelmaat en een andere vorm van zintuiglijke prikkeling. Binnen de grotendeels bewaarde fysieke structuur van het pand is een nieuw stramien ontwikkeld, bestaande uit verschillende woonunits – gekoppeld aan verschillende levensfases – afgewisseld met punten van sociale interactie en samenzijn. Vanuit de binnenste kern van elke unit – het sanitair – betreedt de bewoner steeds een volgende laag, tot hij of zij zich bevindt in de laag van sociale interactie op weg naar de maatschappij.

Vanwege het feit dat mensen met autisme een andere vorm van zintuiglijke prikkeling nodig hebben is de structuur consequent doorgezet: zowel binnen in de woonunits als in de ruimtelijke beleving van het geheel. Het gebruik van dag- en kunstlicht, het materiaalgebruik en de detaillering zijn hierop gericht.

Chrissy Evers

Chrissy Evers

Backbone - als basis en omhelzing

Dat je een thuis hebt is voor vele mensen de normaalste zaak van de wereld. Een plek om je terug te trekken, waar je jezelf mag zijn en je veilig voelt. Maar wat als dit niet het geval is? Wanneer je thuis geen thuis meer is, waar ga je dan naartoe? Huiselijk geweld is in Nederland een groot probleem waar helaas nog veel taboe op rust. De doelgroep van dit project zijn moeder en kind die uit het verleden stappen doordat zij slachtoffer zijn van huiselijk geweld.

Een backbone biedt elk mens stabiliteit en staat bij mij symbool voor de vertrouwde woonomgeving waar iedereen recht op heeft. Het bestaande stramien vormt de ruggengraat van mijn ontwerp. De sociale interactie tussen moeder, kind en kunstenaar zorgt voor expressie. Kunst als bijdrage aan een groter zelfbewustzijn. De woningen bestaan uit een privé en een semi-openbaar gebied waarbij de moeder en het kind zelf de keuze krijgen te bepalen of en in hoeverre zij naar buiten willen treden om de confrontatie met hun nabije omgeving of de buitenwereld aan te gaan. Het geheel biedt ruimte aan persoonlijke groei en vormt een springplank naar een zelfverzekerde terugkeer in de maatschappij.

Marieke Leene

Marieke Leene

Mijn afstudeerproject is gebaseerd op ‘the cult of less’, een project dat gaat over mensen die leven met maar 100 spullen. Geïnspireerd door dit idee hoop ik nu ook andere mensen te kunnen inspireren hun levensstijl aan te passen. De bewoners van mijn project worden uitgedaagd meer te delen en minder waarde te hechten aan materiële zaken. Ook de herwaardering van spullen en materiaal is hierbij belangrijk. Zo wordt er bijvoorbeeld gebruik gemaakt van zonne-energie en biogas. De bewoners krijgen een eigen unit. Naarmate je meer spullen voor jezelf wilt houden moet je je unit vergroten. Maar hoe groter je unit wordt, hoe meer gezamenlijke ruimte je inneemt. Hoe meer spullen je gaat delen en in de ‘deelkast’ zet hoe kleiner je unit wordt, en hoe fijner de gezamenlijke ruimte is. Een unit bestaat uit een vast geraamte met een folie erover heen die naarmate je hem verder opblaast, groter wordt. Het uitbreiden kan alle kanten op en je kan hem ook koppelen aan je buren. Je mooie spullen leg je in de deelkast, en iedereen kan daar gebruik van maken. Minder mooie spullen zitten verstopt in de deelkast.

“The world has enough for everyone’s need, but not enough for everyone’s greed” -Ghandi

Relinde van der Horst

Relinde van der Horst

Wandelgangenzorg | Senioren & Studenten

Steeds vaker vereenzamen ouderen doordat ze langer alleen thuis wonen. Hun sociale netwerk wordt kleiner terwijl ze vaak hulpbehoevend zijn, hulp die van overheidswege steeds minder wordt geboden. Daarnaast bestaat er een groeiende groep studenten die sociaal betrokken wil zijn, ook buiten hun vertrouwde netwerk. In mijn centrum ontmoeten deze werelden elkaar. Elke woonunit van de senior en die van de student is als een soort buddy project aan elkaar gekoppeld. Mijn doel is om een sociale infrastructuur te creëren. De wandelgangen hebben verschillende ontmoetingsplekken: dynamisch of teruggetrokken. Transparante wanden zorgen voor ‘zien en gezien worden’.

Wandelgangenzorg is over en weer hulp vragen en hulp bieden. Een symbiose tussen jong en oud, gericht op samenleven, samenhang en betrokkenheid.’

Debbie Lambrechts

Debbie Lambrechts

Een geschikte woonomgeving bieden

Autisme is een steeds vaker voorkomende diagnose die gesteld wordt bij kinderen. Het zijn kinderen die alle prikkels veel heftiger voelen. Hun zintuigen werken veel sterker en daarom proberen ze zich vaak af te sluiten van de buitenwereld. Op zoek naar een veilige geborgen plek. Vaak leidt dit anders tot frustratie en woede uitbarstingen.

De impact binnen een gezin is hierbij groot en vaak is er veel onbegrip bij andere broers of zussen. Om hierop in te spelen heb ik 6 woningen gecreëerd die voorspelbaar, gestructureerd en overzichtelijk zijn qua architectuur. Dit is iets waar een autist echt behoefte aan heeft. Door hierbij gebruik te maken van natuurlijke, pure materialen en kleuren van het blauw/groene kleurenspectrum, vinden ze veel meer rust in hun omgeving. Het brengt het gezin nader tot elkaar en andere gezinnen die hetzelfde meemaken.

Binnen die structuur bevindt zich een geborgen kern van het gebouw die leidt naar verschillende praktijkruimtes, waar het kind verschillende behandelingen kan krijgen. Het verbindt de gezinnen met elkaar en het is een ruimte die het kind vraagt losser te komen van de structuren. Dit door middel van het spelen en zachtere materialen. Veilig, maar ze worden wel uitgedaagd.

Moniek Mulders

Waar innovatie en creativiteit samen komt.

De oude ambachtsschool werd in het verleden beschouwd als baken voor nieuwe ontwikkelingen en am­bachten. Anno 2015 wil ik deze symbolische functie nieuw leven inblazen. De nieuwe functie van de oude ambachtsschool zal leiden tot een symbiose tussen wetenschappers (innovatieve stad) en de jonge creatieve­ling (creatieve stad). Aan de hand van een flexibel interieur, bestaande uit verplaatsbare wanden, flexibele werkplekken en short-stay woningen, wordt de doorstroom van kennis, innovatie en creativiteit gestimu­leerd.

Ik hoop met mijn herbestemmingsproject een nieuw en langdurig perspectief te bieden aan een stad die constant in ontwikkeling is.

Esther Steenbeek

Esther Steenbeek

Atelierwoningen

Een kunstenaar gaat niet met pensioen, hij blijft altijd bezig en wil blijven scheppen totdat het echt niet meer gaat. Het schrikbeeld voor later is dat hij verplicht aan de bingo moet meedoen in een verzorgingstehuis.

Door het ouder worden verkleint de leefwereld van senioren. Dit is voor kunstenaars ook het geval. Hierdoor wordt het steeds lastiger inspiratie op te doen en bezig te zijn met culturele aangelegenheden.

Om de leefwereld voor ‘oude’ kunstenaars zo levendig mogelijk te houden en hen een bron van inspiratie aan te bieden wil ik een generatiewoning creëren, die het mogelijk maakt hun productieve carrière als kunstenaar voort te zetten. Samen wonen en werken zij met kunststudenten waardoor er een verweving ontstaat in de kunsten tussen jong en oud.

Finals 2015 BA

Hanneke Andringa

Hanneke Andringa

Gewonnen Vorm

Mijlen ver kan ik kijken over de uitgestrekte weilanden. Waar de koeien grazen op de grond, vliegen de grutto’s in de lucht, oude boerderijen verschijnen in het landschap en slingerweggetje nemen me mee van het ene kleine dorpje naar het andere. Maar af en toe duikt er ook iets anders op. Er staan houten of stalen constructies tegen huizen aan.

In noord oost Groningen hebben huizen en mensen last van aardbevingen. Al jaren wordt hier gas gewonnen en al jaren verandert dit gebied en niet in positieve zin. Huizen krijgen scheuren, er ontstaat verzakkingsgevaar en mogelijk zelfs instortingsgevaar. Dat dit een probleem is en een prettige gevoel in het dagelijks leven hindert lijkt mij duidelijk.

Ik kijk nog een keer naar de houten constructie tegen het exterieur, maar is dit eigenlijk niet heel bijzonder? Waar in Nederland zie je dit nou? De constructie krijgt zijn eigen verhaal en lijkt een plek gebonden vormgeving te zijn geworden. En wat als het meer zou kunnen zijn dan die constructie alleen? Zou het ook kunnen samenwerken met het huis en de mensen en weer een aangename leefomgeving kunnen worden?

En dat is waar ik mij mee bezig houd, van iets onprettigs iets prettigs maken.

hannekeandringa.wix.com/gewonnenvorm

Liz van den Berg

Liz van den Berg

Drie verhalen, een appartement

Meneer Van de Waal is 94 jaar. Hij heeft artrose. Rechts is bijna alle kracht verdwenen, de linkerhand laat hem wat minder in de steek. Hij steekt zelf nog zijn sigaretten op en drinkt zijn kop koffie. Mevrouw Jansen is een vitale vrouw van alweer 99 jaar oud. Ze is niet bang om dood te gaan, maar wel dat de verzorging moet helpen bij haar dagelijkse bezigheden. Meneer Broersen is recent op 82-jarige leeftijd overleden, toen hij Parkinson kreeg was hij 64. Deze ziekte hield voor hem in dat er een vertraging plaats vond tussen lichaam en geest.

In het verzorgingshuis zit iedereen in hetzelfde basis appartement, ongeacht leeftijd, ziekte of fitheid. Zorg wordt steeds meer gestandaardiseerd en hierdoor steeds onpersoonlijker. Deze drie verhalen leiden tot een persoonlijk ontwerp.

Drie verhalen komen samen in een grote installatie.

Arnold ten Katen

Arnold ten Katen

Het Nest

Rust pakken wordt steeds belangrijker in het vaak hectische leven van vandaag. Wat heeft men nodig om rust te vinden? De rust pak ik zelf graag in een natuurlijke omgeving, het liefst met een vuurtje er bij om in weg te dromen. Ik ben dan ook van mening dat we de rust kunnen vinden in de natuur, even weer terug naar de basis van ons bestaan.

Dit gevoel wil ik toegankelijk maken voor iedereen, ongeacht waar je woont. Mijn ontwerp biedt een rustplek buiten je eigen huis, niet in een tuin maar een natuurlijke omgeving aan je raamkozijn, het “Nest”. Het Nest geeft de mogelijkheid heerlijk te kunnen ontspannen door een uitstapje te maken uit je gewone dagelijkse thuis. Het maken van vuur en het bakken van brood behoren tot de mogelijkheden. Hierdoor kan je gemakkelijk je aandacht verleggen en ben je bezig met een van de basisbehoeften. Het bereiden van eten met open vuur in een natuurlijke omgeving doet je beseffen wat echt belangrijk is en brengt je dichter bij je zelf.

De organische vormgeving van het nest staat in groot contrast met binnen. Door het verschil in vorm waan je je onmiddellijk in een andere wereld en maakt het dan ook gemakkelijk je aandacht te richten op jezelf.De natuur komt ook terug in de manier van maken, ‘ambachtelijk handwerk’ waar het maken tijd kost en het proces boven het product staat!

Ella Termaat

Ella Termaat

Een kleine woning die overal zou kunnen staan. Een woning die in contact staat met zijn omgeving.

Met mijn afstudeerproject ben ik gaan onderzoeken hoe een kleine woning, waar die dan ook staat, met elke plek een relatie aan gaat. Het terrein dat ik als case gebruik voor de woningen is het voormalig Zwitsalterrein in Apeldoorn. Hier zie je goed dat de woningen ook voor de omgeving zelf een grote toevoeging zijn. Zo brengen woningen sociale veiligheid en levendigheid met zich mee.

Hoe de verschillende woningen in verhouding tot elkaar staan is belangrijk voor het contact tussen de woningen onderling. Door de woningen op een bijna willekeurige manier op elkaar te stapelen ontstaan er interessante tussenruimtes, en is de een zijn dak opeens de ander zijn tuin.

Door op het terrein te werken sta ik letterlijk met mijn voeten in het werkveld. Het is het zoeken naar een nieuwe manier van ontwerpen, niet vanuit mijn eigen tekentafel maar juist door krachten te bundelen.

Ina Wintels

Ina Wintels

Growing Study

In een voorgaand semester begon ik met mijn onderzoek of materialen in een bepaalde context associaties kunnen opwekken. Dit heb ik onderzocht naar aanleiding van een negatieve ervaring. De gebruikte materialen bleken inderdaad associaties op te wekken door in te gaan op een fysieke af- of aanwezigheid en een vervreemding in de ruimte. Met dit onderzoek als basis heb ik de voorwaarde gesteld nu een positief gevoel te creëren en dit uit te voeren op ware grote. Het uitgangspunt was hierbij de problematiek, dat wij tegenwoordig steeds meer leven om te werken, in plaats van het werken als natuurlijk proces te zien om te kunnen leven.

Naar mijn mening kan architectuur niet ontstaan zonder zijn omgeving. Bij het ontwerp voor een eenpersoons werkruimte in een achtertuin zie ik de verschillende seizoenen als omgeving. De ruimte is een soort intermediair om jou eigen tuin beter te ervaren. De filosoof Martin Heidegger verklaarde dit fenomeen als volgt: “..wij bouwen een brug om tot de ander kant te komen, maar pas als de brug er is zien wij de rivier.” Architectuur maakt de wereld dus zichtbaar.

De vorm van de ruimte is ontstaan vanuit mijn eigen verlangens tijdens het werken. Verlangens zoals: het zitten / terugtrekken, het staan / strekken en het bewegen in de zin van een stukje te kunnen lopen. De lichamelijkheid komt niet alleen in de vorm terug, maar ook in het gebruiken van de deur, luiken en tafels. Ze beperken of storen de beweging niet, maar laten ze juist natuurlijk zijn.

Charlotte Louter

Charlotte Louter

Ruimte tussen thuis en werk

Continu verandert onze kennis en beleving. Gefascineerd door dit kenvermogen spoor ik als ontwerper verschillende manieren van denken en ervaren aan. Thuiswerken is handig, echter overlappen de gemoedstoestanden van het thuisgevoel en de werkflow. Zo vertelde een thuiswerker:"'s Ochtens rol ik direct uit bed naar mijn laptop, ondanks de slapeloosheid van de werkstress. De enige wijze waarop ik afstand kan nemen van mijn werk is door het verlaten van mijn huis.” Om het thuisgevoel en de werkflow te beschermen, heb ik een tussenruimte ontworpen die afleiding bied. Namelijk door te klimmen wordt je aandacht verlegd naar je eigen lichaam. De tijd lijkt in twee delen geknipt te zijn en maakt je gedachten leeg. Bovenop de tussenruimte bevind zich een neutrale plek, waar je zowel thuis als werk vanuit een ander perspectief ziet. Hier word je uitgenodigd om een pauze te houden, de dag te reflecteren, te plannen of even helemaal niets te doen. Bewust in het hier en nu zijn.

Martine Geurtzen

Martine Geurtzen

Combineer, eet, speel, werk, klets. Tafel 2.0

Vanuit eigen ervaring binnen mijn werkzaamheden in de horeca heb ik diverse mensen tijdens het eten kunnen observeren. Zij hebben mij inzicht gegeven in het huidige tafelgedrag. Ik zou er voor willen zorgen dat de focus rond de tafel weer meer op elkaar ligt.

Interactie, een mooie wisselwerking van elementen en een stimulerende communicatie tussen mensen. De verschillende ontworpen elementen die je naar eigen behoefte kunt aanpassen maken de tafel speels en voor een grote doelgroep aantrekkelijk. Het diverse materiaalgebruik geven de tafel een eigen identiteit en karakter.

Zij is zoveel meer dan de letterlijke vertaling van een meubelstuk om spullen op te plaatsen. Hoewel men een tafel nog vaak ziet als een opslagplaats, zal zij nuttig bijdragen aan het drukke bestaan van de mens. Ze creëert dan ook onder andere ruimte voor samenspel binnen het gezinsleven terwijl het tevens de perfecte werkplek is. Hierdoor komt de tafel weer centraal te staan in de leefruimte.

De tafel 2.0 stimuleert om weer in contact met elkaar te komen.

Shekinah Wouter

Shekinah Wouter

Een plek in de maatschappij

Bij eerder onderzoek naar noodopvang voor asielzoekers heb ik de focus gelegd op hoe men in een massale ruimte toch privacy, stilte en een eigen plek kan hebben. Basis voor opvang is het bed. Als toevoeging hieraan biedt een multifunctionele kast de mogelijkheid tot afzondering en door de bedden en de loopruimte in te kaderen ontstaat er een plek die niet meer toegankelijk ‘lijkt’ voor iedereen.

Iedereen in Nederland verdiend naar mijn mening een goed onderkomen. Ook dak- en thuisloze jongeren. Een plek in de maatschappij, betreft een andere kijk op de herintegratie van dakloze jongeren binnen de Nederlandse maatschappij. Ik wil graag laten zien hoe ik als ruimtelijk vormgever iets toe kan voegen aan een bestaand traject en wat daar de meerwaarde van kan zijn. Door een braakliggend terrein midden in een woonwijk te gebruiken voor het plaatsen van zelfstandige woningen gecombineerd met een moestuin initiatief in de buurt worden jongeren en buurtbewoners bij elkaar en met elkaar in contact gebracht. De jongeren leren nu niet alleen met elkaar om te gaan maar zij integreren tegelijk in een buurt (plek) waar men kennis maakt met de buurtbewoners en zo vertrouwd kan raken met de maatschappij, omdat zij nu onderdeel zijn van die maatschappij. De woning bestaat uit een functionele kern en basisschil waar zowel binnen als buiten nog aan geklust kan worden door de jongeren. Hierdoor bouwen de jongeren iets op en is tevens een stuk eigen identiteit zichtbaar.

Alexandre de Vos

Alexandre de Vos

Vandaag de toekomst

“Recht overeind op de top van de wereld dagen wij nog één maal de sterren uit!” (Filippo Tomasso Marinetti)

Zwevend over de straten en vliegend door het landschap voel ik me vrij. Muren houden mij tegen en gebouwen sluiten mij op. Opzoek naar vrijheid ontwerp ik de ultieme verplaatsing.

In het begin van de 20ste eeuw vulden de straten zich met machtige stalen wezens. We konden ons opeens verplaatsen met snelheden die we nooit hadden durven dromen. Nu, ruim honderd jaar later zijn deze magische beesten uitgestorven. Auto’s worden elektrisch, luxe en saai. Over enkele jaren hoeven we alleen nog maar een eindbestemming op te geven en meer niet. We raken de spanning van onze verplaatsing kwijt, sterker nog, we staan er niet eens meer bij stil.

Voor mijn afstudeeropdracht ontwerp ik het voertuig van de toekomst. Een voertuig waarmee we vliegen over de straten, op ruim 2,5 meter hoogte, om over iedereen heen te kijken. Sturen doen we door ons lichaam als een vogel naar links of naar rechts te kantelen. Gas geven en remmen gebeurd door het strekken of intrekken van de armen.

Een voertuig dat één wordt met de bestuurder. Een voertuig gericht op de ervaring van de verplaatsing, de verplaatsing van toekomst!

Chris Mulder

Chris Mulder

De ruimte waar gedanst wordt

“The community inside the space thats helps you, to bring you back in that moment: when you, the dj and everybody involved. It’s you, and them against the world and we survive together.” - Maestro, documentary

In het afstudeer-project van Chris Mulder, combineert hij het vakgebied interieur-architectuur met zijn hobby: het organiseren van het dansevenement Zwoell. In het ontwerp spelen drie thema’s een belangrijke rol; Compositie, Context en Energy of spaces. In deze onderwerpen wordt de link gelegd met beeldende kunst en religie. Zo ontstaan de elementen die samen de ruimte waar gedanst wordt vormen, uit compositie-onderzoeken en wordt de plattegrond van een kerk als inspiratiebron gebruikt om het ontwerp in een context te plaatsen. “Ik zie dansevenementen als nieuwe kerkdiensten, een plek waar mensen samenkomen met een samen gedragen passie. De ruimte waar gedanst wordt, is toepasbaar op poppodia en festivals. De bezoeker wordt onderdeel van de ruimte doordat de elementen rondom de dansvloer zijn geplaatst, ipv dat beeld elementen toegevoegd worden aan een podium. In het thema Energy of Spaces, maakt Chris gebruik van licht en kleur om de ruimte te vullen met energie. A persons aura is not static: it changes according to surrouding. Colour is energy.

Berdien Westerink

Berdien Westerink

Het Leesdoek

Berdien Westerink is al van jongs af aan gefascineerd door taal. “Communicatie maakt ons mensen tot wat we zijn. Daarbij is taal voor ons een belangrijk systeem waarmee we elkaar kunnen begrijpen en betekenis kunnen aanduiden.” Interieurarchitectuur is volgens haar een hulpmiddel om communicatie te stimuleren, te verbeteren en zichtbaar te maken. Ze ziet het als haar taak om dit in haar ontwerpen toe te passen. Communicatie ligt immers aan de grondslag van ons menselijk bestaan. Met haar afstudeerproject kaart ze de leesachterstand bij kinderen in Nederland aan.

Beste vaders en moeders van Nederland,

Uit recente onderzoeken is gebleken dat een grote groep kinderen in Nederland het risico loopt om op latere leeftijd laaggeletterd te zijn. Dat is zorgwekkend!

Daarom is er het Leesdoek die jullie, als ouders, wil aanmoedigen om aan de slag te gaan met het (voor)lezen. Jullie spelen een belangrijke rol in de leesontwikkeling van jullie kind. Het voorlezen heeft namelijk een grote en positieve invloed op de ontwikkeling bij kinderen. Daarbij versterkt voorlezen de band tussen ouders en kind.

Het Leesdoek is een pakket vol met elementen, die meegroeit met de leesontwikkeling van jullie kind. Het dient als herkenningspunt in huis en geeft jullie handreikingen om het boek als een waardevol bezit onder de aandacht te brengen bij jullie kind. Door het Leesdoek raakt jullie kind vertrouwd met het (voor)lezen en neemt dit geleidelijk aan zijn plek in binnen het wonen.

Welkom in de wereld van de boeken!